Umudun Umutsuzluğu...

sokak sessiz, yine ben yolda ve yorgunluğumun farkındalığı içerisinde bir yürüyüşteyim

yine kimse yok, yine yalnızlığım beni yalnız bırakmıyor içimdeki düğüm git gide büyüyor ,

yine elim kolum bağlı ve yine düşünmekten başka bir seçeneğim yok sadece umut, düşün... yüreğim şişiyor beni hiçe sayarcasına sanki aklıma meydan okuyor

içerde biryerde sürekli yankılanan "neden(7)"...

canım acıyor haykırmak istiyorum ama ağlayamıyorum,

gözlerime dolan yaşlar yırtarak sadece içimi dolduruyor, git gide dahada fazla

umut kaybediyorum, yavaş yavaş boğuluyorum umut kaybettikçe dahada boğuluyorum ,

yetilerim yavaşlıyor... artık koşamıyorum,duyamıyorum, konuşamıyorum,hissedemiyorum, bütün bunlara rağmen yüzebildiğimin farkına varıyorum hemde kendi içimde,

olabildiğince uzaklaşıyorum,kaçıyorum... ama kısa bir süre olsada oluşan umudum bitiyor,

bir hiç için olan umudum... batıyorum, daha derine...

ışık kayboluyor, etrafı aydınlığın umudunu yitirmişlik kaplıyor kararıyorum,kararıyorum...*

Ama hala seçim şansım var, ışığın yokluğundan
dolayı oluşan karanlığın o beyazını seçiyorum.

---------------------------------------------------

(7)

nefret ediyorum, istemsiz oluşan durumlardan, gereksiz olanaksızlıklardan,

neden sevdiğim birşeyi yeteri kadar hissedemiyorum neden böyle olmak zorunda

neden mutlu olabildiğim onca şey uzakta oluyor, neden bunca sevdiğim bunca umut beslediğim şey benden uzaklaşıyor? geliyorum, gidiyorum.. iniyorum ama cıkamıyorum ,

inmek zorunda kalıyorum ama çıkamıyorum korkuyorum ,yanımda birini hissetmek istiyorum sadece elini boynumda gezdirişini hissetmek, bana bakışını ,gözlerinden beni okumayı istiyorum.sadece güzel bir yüz istiyorum ama olmayacağını biliyorum,nedenn?nedennn?

ona dokunmak, sadece sevmek tek istediğim sevmek ,ona karşılık vermek.düşünmek istemiyorum artık...